Ο άνθρωπος από τη στιγμή που γεννιέται και αρχίζει να καταλαβαίνει τον κόσμο γύρω του,αρχίζει παράλληλα να διαμορφώνει τις δικές του αξίες και ιδέες.Μεγαλώνοντας κάνει καθημερινά-ευσυνείδητα ή όχι-επιλογές.Επιλογές οι οποίες χαράζουν την πορεία του και διαμορφώνουν την προσωπικότητά του.Κάποιος αγαπάει τα σκυλιά,άλλος ρίχνει φόλα για να τα σκοτώσει.Κάποιος ασπάζεται με θέρμη μια θρησκεία,άλλος προτιμάει να είναι άθεος.Μερικοί φανατίζονται με τα κόμματα και την πολιτική,ενώ άλλοι σπάνε και καίνε σημαίες στο όνομα της αναρχίας.
Το μόνο κοινό σημείο σε όλες αυτές τις επιλογές είναι η διαφωνία ανάμεσα στα άτομα. Άλλωστε, ο ομοιομορφισμός υπήρξε πάντοτε γνώρισμα των κλειστών κοινωνιών και των αυταρχικών καθεστώτων,όχι της δημοκρατίας.Η διαφορετικότητα όμως δεν είναι κατακριτέα,αλλά ζητούμενο.Μόνο μέσα από αντιπαραθέσεις και διαφωνίες μπορεί να αναδυθεί μία αλήθεια,έστω και αν ποτέ δεν υποστηρίζεται καθολικά.Τί γίνεται όμως όταν η ελευθερία στην έκφραση του λόγου και το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης ενός ατόμου έρχεται σε σύγκρουση με το δικαίωμα κάποιου άλλου;
Ως παράδειγμα θα μπορούσαμε να πάρουμε την καταστροφή εθνικών συμβόλων όπως το κάψιμο της ελληνικής σημαίας.Ακόμα και ένα τόσο ισχυρό σύμβολο τίθεται υπό αμφισβήτηση,αφού όπως κάθε τι στην ζωή έχει δύο όψεις.Αυτή που την θεωρεί ως απελευθερωτικό και εθνικό συμβολισμό της ταυτότητας των Ελλήνων και εκείνη που καταδιώκει και αντιδρά στο σύμβολο-σημαία ως καταπιεστικό σύμβολο του κράτους και της εξουσίας.Και στις δύο όψεις υπάρχει αλήθεια και επιχειρήματα που την υποστηρίζουν.Περιπτώσεις σαν αυτή απασχολούν και θα απασχολούν για αιώνες την κουβέντα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Πού αρχίζει και πού σταματά όμως τελικά το δικαίωμα για την ατομική ελευθερία του καθενός,υπάρχουν όρια στον συμβολικό λόγο και ποιος θα μπορούσε να τα ορίσει;Κ για τις τρεις ερωτήσεις υπάρχουν απαντήσεις.Όλες τους όμως "μολυσμένες" από την ιδεολογία που έχει διαμορφώσει ο καθένας στην ζωή του και επηρεασμένες από τρίτα ζητήματα,με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η κατάληξη σε μια καθολική αλήθεια.Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.Άλλωστε το δικαίωμα να ασκείς κριτική στις ιδέες κάποιου χαρακτηρίζεται ως μια από τις θεμελιώδεις
ελευθερίες των κοινωνιών μας και είναι δημοκρατικά θεμιτό,τουλάχιστον στην θεωρία...
Και πάλι όμως κανένας δεν πρέπει να είναι βέβαιος για την ορθότητα της κριτικής του,αφού δανειζόμενοι τα λόγια του Βολταίρου : «η αβεβαιότητα είναι δυσάρεστη υπόθεση, η βεβαιότητα είναι όμως ηλιθιότητα».Ο φανατισμός είναι λοιπόν αυτός που οδηγεί σε λάθος μονοπάτια τους ανθρώπους, χειραγωγώντας και διαποτίζοντας το μυαλό με κατευθυνόμενες σκέψεις και ακραίες αντιδράσεις που προσβάλλουν τα δικαιώματα των υπολοίπων.Δεν υπάρχουν φανατισμένες ιδέες,παρά μόνο άνθρωποι που εκφράζουν τα πιστεύω τους με φανατισμό.Καμία άποψη δεν είναι ακραία,αν οι άνθρωποι που την στηρίζουν δεν το κάνουν με ακραίο τρόπο.Λογική υποστήριξη λοιπόν στις ιδέες των ατόμων,με απόλυτο σεβασμό στην διαφορετικότητα των επιλογών των άλλων.Αυτή ακριβώς η πολυφωνία στην επιλογή,αποτελεί στην πραγματικότητα την ουσία της ατομικής ελευθερίας...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου